Tusk rozpętał kolejną batalię –  o refundowane in vitro, Solidarna Polska męczy mnie walką o absolutny zakaz aborcji, przez dwa tygodnie „dyskutowano”, kto jest odpowiedzialny za dach na Stadionie Narodowym, a Kaczyński rozprawiał z ekspertami o pracy, której nie ma.

Co do in vitro, nie wierzę, by z tego coś wyszło, jak nie wyszło Tuskowi z dopalaczami i pedofilami, bo premier coś rzuca i natychmiast go to nudzi. I nie lubi kłopotów.

Solidarna Polska zapragnęła się przysłużyć ojcu Rydzykowi, żeby ją wreszcie przyhołubił. Ale z tej obłędnej inicjatywy na szczęście nici, chociaż nasłuchamy się jeszcze o zabijaniu ludzi w zarodku i w stanie embrionalnym.

Kwestia dachu pozostanie metafizyczną tajemnicą, a Joanna Mucha ministrą. Bo tak chce premier. Na razie. Ale nie na długo.

Poważniejsza jest jednak sprawa poruszona przez Prezesa, który zebrał swoich naukowców i ekspertów w opustoszałym Ursusie W kwestii pracy, czy – jak kto woli – bezrobocia odbijają się jak w soczewce niemal wszystkie sprzeczności naszego pseudoliberalnego kapitalizmu w fazie zwierzęcej. Owszem – co podkreślano – najważniejsza jest produkcja dóbr i usług, które ludzie kupią. Ale to, przynajmniej teoretycznie, jest. Popyt spada, bo ludzie nie mają za co kupować, albo boją się i trzymają resztki kasy w skarpecie albo w banku. Nie mówię tu o finansowych rekinach, bo tym i w kryzysie żyje się najlepiej, ani o krewnych i znajomych grupy trzymającej władzę. Im również krzywda się nie stanie, dopóki władzę dzierżą kolesie albo rodzina. 

Mówię o większości Polaków: tych zatrudnionych na umowy, śmieci, samozatrudnionych lub robiących na czarno. Ale także o niemal trzech milionach małych i średnich przedsiębiorców. Piszę o tym, co wiem również z własnego doświadczenia. Otóż niemal zasadą jest, że u nas nikt nikomu nie płaci w terminie. Jeżeli przedsiębiorca nie dostaje zapłaty za to, co wyprodukował, a dochodzenie roszczeń nadal trwa latami i kończy się często bankructwem dłużnika, to jak zmusić firmy do zatrudniania nowych ludzi, którym trzeba płacić w terminie oraz opłacać ich ZUS i podatki? A i US i ZUS umieją skutecznie dochodzić swoich roszczeń, bo mają do tego narzędzia! W odróżnieniu od przedsiębiorców, którzy oczekują na zapłatę, a ich należności są do uregulowania (zgodnie z ustawą) na samym końcu. I kogo to obchodzi!

Instytucje publiczne, które organizują przetargi na wykonanie określonych prac (i od których można się domagać terminowej zapłaty), mają obowiązek wybrać tego, kto zaoferuje najniższą cenę. Nikt nie pomyśli o tym, że ten „najlepszy”, za chwilę przedstawi nowy, oczywiście znacznie wyższy, kosztorys, albo zainkasuje trochę kasy i porzuci robotę. I tak wybrany zostaje ten, kto ma być wybrany. Dlaczego zlecenia publiczne otrzymywali (vide autostrady) ci, którzy znajdowali się na skraju bankructwa? Dlatego, że są „swoi”! Innych, tych obcych, bada się przez lupę.

Skala prywaty i bezkarności, a także chaos i nieopisane marnotrawstwo, które umykają paragrafom, nikogo już nie dziwią. To, co jest do zrobienia (i na co dostaliśmy z Unii pieniądze) jest zwyczajnie za trudne do wykonania i nadzorowania dla ekipy amatorów, którzy rządzą! Panowie i panie, trzeba w końcu jasno powiedzieć „non possumus” i pożegnać się, bo i tak przepędzą was i to przed konstytucyjnymi terminami zwykli ludzie, których jest  większość!

Co do pracy: jeśli realnym życiem gospodarczym nadal będą rządzić ci, którzy wprowadzili fatalne praktyki niepłacenia nikomu poza sobą, to o tworzeniu nowych miejsc pracy nie za publiczne pieniądze można tylko marzyć. A jak ta kasa się kończy, natychmiast znikają! I wszyscy o tym wiedzą, oprócz pracowników wyższych uczelni (w tym doradców Prezesa), którzy z tych samych pieniędzy publicznych żyją.I co ci nieszczęśnicy mogą wymyślić, skoro żyją w chmurach!

I jeszcze jedno: dopóki najbogatszy człowiek w Polsce nie płaci tu podatków, bo mu się „nie opłaca”, czyli też postępuje jak dziki, XIX-wieczny kapitalista, który musi wyzyskiwać, gromadzić i wykorzystywać innych, trudno będzie mówić o jakimś umoralnieniu systemu. Dr Kulczyk wie, co ma robić! Oszczędza na podatkach, a promil z tego, co byłby winny polskiemu fiskusowi, przeznacza na „sponsorowanie”, zawsze w świetle kamer, różnych spektakularnych imprez typu festiwale „gwiazd”, z którymi się fotografuje, robiąc sobie darmową reklamę. Ostatnio ukazał się na promocji warszawskiego Muzeum Żydów Polskich w Waszyngtonie, co skrzętnie relacjonowały wszystkie telewizje! Ja bym wolała, żeby ten „dobrodziej” najpierw zapłacił w kraju swoje podatki, a potem dopiero robił sobie reklamę jako „mecenas”kultury. Czy minister Zdrojewski, który ściskał się z nim wielokrotnie, nie jest tego samego zdania? Czy nie dostrzega fałszu, niestosowności (łagodnie mówiąc) swojej roli, którą narzuca mu ten  „miłośnik” sztuki?     

A może ręka rękę myje?

                                                         joanna s.   

 

Leszek Miller podliczył głosy i od początku był spokojny i pewien, że wotum dla Tuska nie jest niczym zagrożone! I rzeczywiście nie było, mimo sztucznej histerii i nastroju końca świata, która panowała w ostatnich dniach przed „debatą” w sejmie.

Panowie z otoczenia premiera skupili się, w przerwach pomiędzy oglądaniem meczów w telewizji i notowań w internecie na zapewnieniu Tuskowi odpowiedniej frekwencji, bo jeśli coś decyduje, to – jak każdy wie – nie jakość wystąpienia czy dobre pomysły, ale odpowiednia liczba d… w fotelach na Wiejskiej.

Upewniwszy się, że postawiony pod ścianą Pawlak, zdyscyplinuje nawet posła Kłopotka i jego pluton zagłosuje jak trzeba, premier ochrzanił swoich posłów, którzy ośmielili się głosować za projektem Solidarnej Polski, ustanawiającym nowe piekło dla kobiet, postraszył i głosowanie miał z głowy.

Wtedy, chyba w przeddzień swego wystąpienia zaczął wraz z kolegami kombinować, co da się sprzedać temu ciemnemu ludowi, by siedział w domu, nie protestował, nie manifestował i był wdzięczny za ciepłą wodę.

Najpierw trudno było się zebrać i porozmawiać na temat, bo mecze bywają w tej chwili ciekawe, ale w końcu przypileni przyjaciele z boiska wymyślili rzeczy finansowo od rzeczy, a prawnie – jak się wydaje –  trudne do realizacji. Aż dwie! Bo odwołanie (tymczasowe ) „ozusowania” umów-śmieci, którymi straszyli od paru dni, to typowy piar! A wiec nową gigaspółkę skarbu państwa, do której mają zostać złożone akcje będące w posiadaniu tegoż skarbu, by „inwestować w rozwój polskich firm” (a najpierw w kolegów, którzy zasiądą w zarządzie i radzie nadzorczej). Dodatkowy zysk to wyprowadzenie części wydatków z budżetu, by – nie daj Boże- nie przekroczyć unijnego limitu.

Drugi pomysł to urlopy macierzyńskie, reklamowane jako dobrodziejstwo dla młodych kobiet oraz – dodajmy, o czym premier nawet się nie zająknął – budżetu, który zaoszczędzi tym samym na żłobkach, założonych w domach.

I tyle miał premier do powiedzenia. Wokół rozpętała się , oczywiście burza, która zajęła resztę dnia. Aż do głosowania.Poszło gładko!

A teraz będzie się „debatowało”: kto wygrał, kto przegrał, kto co ugrał itd. Czyli ciąg dalszy tego gadulstwa, z którego nic nie wynika, jak również z tuskowego „pakietu”.

Do następnego spotkania na ulicy, rzecz jasna!

                                                                 joanna s.

Trwa, a nawet intensywnie się rozwija. Nic dziwnego, że to u nas wymyślono ten tytuł dla komunikowania się w sieci.

Bo gada się coraz więcej i chyba tylko po to, by zagadać realia, które skrzeczą, gdziekolwiek zajrzeć!

Być może, to niekończące się gadulstwo jest efektem ekspansji telewizji informacyjnych i portali społecznościowych, na których nic tylko się gada, opowiada, gaworzy, wrzeszczy, judzi i p…

Niedawna „debata” ekonomiczna z Kaczyńskim. Każdy mówił o tym, co mu było wygodne, ogólnie i krytycznie. Od łagodnych, niemal bezbolesnych prztyczków do przywalania młotem pneumatycznym. Niczego tam nie usłyszałam, czego przedtem, wielokrotnie nie przerabiałam w różnych kolejkach i przy innych okazjach towarzyskich. A to, że podatki to droga przez mękę  i kwadratura koła,nie mówiąc już o ich interpretacjach (różnych w zależności od widzimisię Izb Skarbowych, których jest u nas tyle co województw), że deregulacje i ułatwienia dla biznesu (głównie małego i średniego, bo duży radzi sobie sam i podatków w ojczyźnie nie lubi płacić), że pracy coraz mniej itd.itp., wszyscy wiedzą!

Ale co zrobić, jak z tego wyjść, nie wie nikt: ani rząd, ani Kaczyński i jego eksperci, ani inni „przywódcy” i ich towarzystwo. Okazało się, że tego, czego nie wie prawica ani centrum, nie wie także lewica, czego dowodem była następująca na pięty PIS-owi debata ekonomiczna SLD.

Bo może być tak, albo tak, albo jeszcze inaczej, więc nie wiadomo w ogóle co się szykuje, a od diagnozy się przecież zaczyna, czyli trudno liczyć na jakieś nowe pomysły czy rozwiązania.

Wiadomo jedno: wszystkim ludziom i branżom brakuje kasy! Jak będzie więcej, wszystkie problemy rozwiążą się same. Fałsz! NFZ ma dzisiaj trzy razy więcej niż przed paroma laty, a czy coś się zmieniło na lepsze? Pisowska debata o zdrowiu to był kolejny szum słów, z którego przebijała się główna idea posła Piechy i kolegów: rozwalić to, co jest i niech służba zdrowia będzie finansowana, jak za PRL-u z budżetu. Pomysł po prostu fantastyczny! Nawet SLD, trzymający się najbardziej poprzedniego ustroju, nie wpadłby na taki nowatorski koncept.

Towarzystwo Millera zaripostowało wołaniem o dymisję dawnego kolegi Bartosza Arłukowicza i zażądało programu naprawy od PO!

Ale to na razie wszystko przedbiegi. Czeka się przecież na kolejne gadu gadu, tym razem od Donalda Tuska, którego niewygłoszone, jak dotąd „drugie expose” jest już od paru tygodni „komentowane” przez wszystkich chętnych zarobienia kolejnych paru groszy na gadu gadu.

Sam premier podobno boi się własnego cienia, wszędzie węszy podsłuchy, w związku z czym posługuje się tylko najstarszym modelem komórki, tak prymitywnym, że nie da się jej nawet podsłuchać, rozmawia tylko z najbliższym kręgiem i to na ogół w łazience.

Wygląda to wszystko dosyć zabawnie, a w sejmie może być jeszcze weselej, kiedy wreszcie usłyszymy to, nad czym pracują bez wytchnienia najbardziej zaufani ludzie. Na razie szef marszczy brwi, bo sam też szuka tego jedynego tonu, który przywróci mu to, co stracił.

Ale nawet jeśli trafi, to będą to nadal tylko słowa!

                                                                 joanna s.